گه به نجوای خفیف              گه به فریاد بلند         ذکر نامش جاریست

و من او را خواندم      و همی میدانم       که خبر نیست ازو

مثل شبهای دگر       اثرش پیدا نیست     

و من او را خواندم

گه به نجوای بلند         گه به فریاد خفیف

ناگهان رعد نواخت              سیل جسمم را برد             طوفان بر من تاخت

جای پایش پیداست                رد جایش اینجاست

                   و منش هیچ ندیدم هرگـــــــــــــز

و صدایش آمد

با من خرد بگفت:حالیا جامه دران باید کرد

و  صدایش می گفت              کیــــــــــن نوا از خود توست

بغض اشکم ترکیــــــــــــد             حرفهایش می گفت ::::::::: چشم من دیده توست

حــــــــــــــــرف من با نوسان لب تو میگوید        

      خود شنیدم که زبانم میگفت:         حالیا جامه دران باید کرد