ذهنشان افسرده                                 

             ذوقشان پژمرده                         

فاش می گویند: زندگی عرصه گسترده عیاشیهاست

معده هاشان...

همه انباشته از لاشه بی جان شده احشام است                             

قصه می دانند لیلی و مجنون را

خواب می پندارند خسرو و شیرین را          

مردمانی همه همتای ریا

 سهل می پندارند پاکی بودا را       

اندرون ذهنشان واژه کذب سیاست پیداست

آه تنم می لرزد از

سردی نفسهاشان